Passengers in time
door Karin van Hest

Ergens tussen Raphaël en Michelangelo schieten mij de huid van het rode krijt te binnen, de kloeke vormen, de krachtige observaties. Het zijn drie grote uitwerkingen van zeker honderd één-minuut-schetsen, schetsen die wachten op de tekentijd die komen gaat. Ergens tussen Roermond en ’s-Hertogenbosch, vroeg in de 21ste eeuw, slapende treinforensen, overvloedig vastgelegd in de jaren vóór de mobiele telefoon. Wie vindt er nog de tijd om in de vroege morgen te slapen? Wie voelt zich nog zodanig veilig in de trein dat zij zich durft toevertrouwen aan het oog van de kunstenaar? Wie voelt geen schaamte voor dutjes en hazenslaapjes waarbij het onopgemaakte gezicht vrijkomt? Het faceboek van de kunstenaar toont ongekunstelde, waardige slapers met compassie geportretteerd. Deze ‘selfies’ zijn niet geregisseerd en door de eigenaars nog ongezien. Om het verlangen te voeden bladeren we door de blocnote met schetsen, als deze toch eens allemaal groot uitgewerkt zijn? Wat wordt er dan uitbundig getoond? In welke spooronderdoorgang vertragen wij onze pas? In welk wachtlokaal worden wij stil? In welke coupé zullen wij zwijgen?

Met mededogen wordt ook op internet gezocht naar foto’s van medemensen met ‘een mooi mankementje’. Grote en kleine mensen, dik of dun, wit of zwart maar nooit uit het lood geslagen, altijd zelfbewust, krachtig in blik en uitstraling, autonoom. Door achtergrond, opvoeding en levenservaring verwierf de kunstenaar een helpmodus die in diverse levensfasen zowel onderdrukt werd als krachtig doorbrak. Hij herkent de kwetsuur van de gemankeerde mens en plaatst deze uit de anonimiteit op zijn papieren vellen op de begane grond van zijn hart en atelier. De uitkomst is helende kunst die ruim baan krijgt in grote met potlood en houtskool getekende naakten. Figuratief en herkenbaar maar in een vreemde context  geplaatst. Soms ontbreekt de omgeving, zijn de figuren als het ware zwevend of zonder aanknoopbare ruimte getekend. Gespannen binnen het papierformaat verdwijnt soms een hoofd of een been. De inhoud is symbolisch, magisch, surrealistisch, geholpen door mythische motto’s als appel, slang en vogel. Confrontaties worden niet geschuwd, de levensgrote figuren benutten het hele papier, kijken ons aan en komen ons nabij. Maar ze dwingen ook om afstand te nemen om het geheel te kunnen overzien. Deze monumentale kwaliteit nodigt uit tot beweging. Letterlijk loop je ernaartoe en er vandaan, erlangs als in een beeldverhaal, strip, stop, tango, gaan.

Deze bedachtzame bewegingen zie je terug in de beelden. De spanning wordt hier afgeleid door een alledaags onderwerp; het dier, de huiskat, de kikker. Hoe ontregelend zo’n grote kat van klei kan werken merk je als hij inzakt, dan blijkt deze van was, roept zelfgenoegzame vadsigheid op. Via het anekdotische naar het oude verhaal, via intuïtie durft Honoré eclectisch te zoeken naar diep mededogen en nieuwe waarheid. Bij de piëta is de moeder Gods vervangen door een vrouwelijke Boeddha met onmiskenbaar Afrikaanse kenmerken. Het onthecht zijn door verlies en verdriet wordt versterkt door het zwevend vloerkleed dat rust op vier hoekpunten. Niet alleen het kind is stervende, ook de moeder lost op. Haar blik is naar binnen gericht, ze vervaagt. Het wereldleed is tijdloos, de menselijke conditie onpeilbaar en waarschijnlijk blijft ook het persoonlijke altijd politiek. In dit beeld met mondiale zeggingskracht wordt alles bovenpersoonlijk samengebald. Welke kerk te Roermond zet zijn deuren open voor de ontvangst van dit hedendaags krachticoon dat opwekt tot broodnodige empathie? Juist in dit midden van het Limburgse land liggen kansen voor het tonen van gerijpte, oorspronkelijke kunst met christelijke wortelstokken. Beelden en tekeningen die de culturele gelaagdheid en diversiteit weerspiegelen van deze oude stad aan de Maas. Maar u kunt ook gaan kijken bij de kunstenaar thuis, in zijn sfeervolle huis heet hij u welkom. Een juweel van een ervaring!